تفتستان

2008-12-21T13:43:00.003Z

به سخره می گیرد
هویج لاجوردی را
بادنجان مغرور مکعب

روزگار غریبی است نازنین

2008-12-12T17:40:00.000Z

ابوالفضل، پسر کوچک مش تیمور، آنقدر زیبا بود که هر جاندار ماده ای به دیدنش عنان حجب از کف می داد و اختیار حیا به باد می سپرد. مرغ ها حتی با فکر دان پاشیدن صبحگاهی اش هم تخم دو زرده می گذاشتند و ماده بز پیر خاله ربابه از دیدن رد گالش هایش روی خاک یازده پیاله شیر می داد. دخترهای شهری با ماشین های آخرین مدلشان ساعت ها اول جاده منتظر می شدند تا شاید ابوالفضل را که هی هی کنان با گوسفندها می رفت یک نظر ببینند و خرمگس های ماده از دهات اطراف برای زیارت به دستشویی کلبه مش تیمور پر می زدند. یک روز معمولی تابستانی، زیر بی امان ِ آفتاب تموز، آرمیهانگژ دخترک شهری که چند ساعتی را با دوستانش در اول جاده به انتظار نشسته بود، به ناگاه کاسه صبر خود را دید که سر ریز می کرد. بی اختیار برخاست. منتظران ظهور را کنار زد و راه افتاد. هروله کنان. چند قدم بعد ایستاد. پشت سر را نگاه کرد. نفس فرو داد و دوید. بی امان. دوید و جامه درید و جیغ روانه کرد که ابووووووووووووووووووووووووووووووووووووول...

ادامه داستان ابوالفضل و آرمیهانگژ را در شماره بعدی بخوانید

2008-12-12T17:03:00.000Z

من بد کنم
تو بد مکافات دهی
پس فرق میان
من
و
تو
چیست بگو

2008-12-05T16:08:00.000Z

یک دست جام باده و یک دست زلف یار
گوزی چنین بدون دخالت دستم آرزوست

2008-11-29T15:45:00.002Z

آقا کارل را به خواب دیدم. از لا به لای تارهای در هم تنیده ریش پف کرده اش، نوری گرم، آرام آرام، می تراوید. چونان ریسه های نهفته در شاخ و برگ درختان به تماشای جشن عروسی. ابروان به هم پیچیده، دستی بر پیشانی، نگاهی به دورترین دورها، و دست دیگر بر قلمِ بی تاب داشت. بانگ دادمش: «آقا .. آقا..» قلمش لحظه ای قدم آهسته کرد، تو گویی شنیده بود. سری اما برگرداند، نه. رساتر گفتم: «آقا .. من سرمایه را خوانده ام، و مانیفست را، و نقد فلسفه حق را ..» قلم از صفحه، دست از پیشانی برداشت. لرزیدم. سر اگر بلند می کرد چه؟ نگاهی اگر می انداخت؟ قلبم می دوید. گامی به عقب رفتم. آقا برخاست، ناگاه. بی آنکه سر برآورد، بی آنکه نگاهی بیاندازد. قلم نیم جان بر صفحه، دفتر بست. می رفت. او. و لحظه ها هم. «آقا ..»، زیر لب گفتم، «آقا .. مرو .. مرو آنجا که آشنات منم ..» می رفت. بلندتر آواز کردم که «آقا .. تو را راه زنند و سرد کنند ..» درنگ اندام تنومندش را دیدم. سر نیمه چرخاند، نور همچنان از ریشش می تراوید و بر گونه هایش می نشست. «آقا ..» سر باز گردانده و باز در راه بود اما. «آقا .. آقا ..»، فریاد کردم، «آقا .. مرو .. مرو که صفت های زشت بر تو نهند .. چو مرغان به سوی دام مرو ..» باز ایستاد. سر گرداند، چهره در هم کشیده داشت. به زانو افتادم، خسته، بی تاب و توان. نگاهم کرد. گامی به سویم و باز ایستاد. لرزان گفتم: «آقا .. مرو .. مرو که آشنات منم ..» لبخندی زد. آرام بود. سر تکان داد و قدم گرداند. رفت. رفت و از خواب پریدم، هراسان. آقا کارل را به خواب دیده بودم. رفته بود. و صدایش همچنان از کنه شیرینی رؤیا در گوشم می پیچید. «اگر چراغ دلی، دان که ره کجا باشد .. و گر خدا صفتی، دان که کدخدات منم ..» لبخند محوش را،‌ از زیر آن انبوه سبیل و ریش، به خاطر سپرده ام. آقا کارل.. که به خواب دیدم

2008-08-12T22:48:00.000+01:00

دسته بيل را به خاطر بسپار
بيل زن رفتني است

2008-07-04T23:16:00.002+01:00

بي تو نيست جز سرما
دستم را بگير
و شبم را نيست جز هراس بي آغوش
دستم را بگير

آآآآآآآآآآآآآآي
تخمم را نه
دستم را بگير

2008-05-11T00:02:00.002+01:00

راه باز بود،
جاده دراز...

و تو اي مهربان ترين خوب رويان،
گه خوردي همون موقع نرفتي

2008-04-23T22:35:00.001+01:00

ای نگاهت سنگین ترین نورد
چشم بردار
از این تنهاترین لوله

2008-04-15T21:38:00.001+01:00

چیزی دروغین تر از عشق آیا هست؟
نگاه دیروز،
هیجان امروز،
دلزدگی فردا...

راستی را دروغین تر از عشق آیا هرگز بوده است؟
زمزمه دیروز،
آواز امروز،
فریاد فردا...

نشانم دهید از عشق دروغین تر اگر چیزی هست!
دستخط دیروز،
شعر امروز،
دشنامه فردا...

دروغین تر از عشق
- آری نیک می دانم -
هیچ...

كريم! هوووووووو..! کجایی..؟! باز رفتی تو هپروت؟ حواست به نغمه باشه، من دارم یه سر با معلم اين كلاس "آسيب شناسي هنر فولكلور در قبايل جنوب غرب آفريقا"مون میرم بیرون.

.
.
.
.
نیست.

2008-04-03T22:23:00.002+01:00

تا نيست هست
چون هست نيست...
گوز
غايت است
يگانگي عدم است و وجود

2008-02-15T23:55:00.000Z

روز از پس روز
ابر بر پشت ابر

من و رؤياي آفتاب سوختگي
در صلاة ظهر نگاه تو

2008-01-11T15:38:00.000Z

شبی نمانده مرا بی عذاب و تخمم نیست
سپیده گو بدمد با عتاب، تخمم نیست
از این جهان و جهالش مرا شکایتی نبود
که زخمه و ثنای دو.رویان دمی به تخمم نیست
بر آن زمین که خر است صاحب و خرد بنده
تو بنده خری یا صاحب خرد به تخمم نیست
«غلام همت آنم که زیر چرخ کبود»
به فرش فتاد از عرش و گفت تخمم نیست
چه غم گر این ره که می روم به منزلی نرسد
خوشم به رفتن و پایان ره به تخمم نیست
من این همه گفتم تو خواه پند گیر خواه ملال
همین مرا بس که بدانی هیچ تخمم نیست

2007-12-28T03:13:00.000Z

پایین را نگاه کرد
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

آرزوی
س

ق

و

ط
.
.
و خایه ای که نداشت

2007-12-19T02:57:00.000Z

برای کلنگ

بهشت بود

طلای رقصان تا بیکران
پشت داده به پشتی دیگر
هر یک خمیده و زرین

و هر رشته ناب روییده بر پشتی
ریشه فروبرده تا بطن چپاول

بهشت بود آنجا
طلای رقصان تا بیکران

هر خوشه حاصل طغیان کودکی نزار
- فردای دیروز دانه ای گندم -
فروشده با دستی کوچک
به کان سپید یکی سرمایه دار

2007-11-30T01:31:00.000Z

فردا
ناله ناتمامی امروز است
گریه دوباره گی دیروز

فردا
گریز بی هوده ناتمامان است و امید بی حاصل مکرران

فردا
.
.
.
فردا
.
.
فردایی نیست
رها کن این باد شکم را
امشب

2007-11-08T01:21:00.000Z

چند ساعت بعد
شیشه پاک کن
نا امید و خسته
به استراحتگاهش بازگشت

شیشه تمیز نمی شد
عاشق غبار ماسیده از باران شب قبل شده بود

2007-10-12T03:11:00.000+01:00

تو و چشم و لب حسرت زده ات صبحدمی
مات و حیران بلندای پر از بار و بر تاک شدید
دم به دم با گذر نرم نسیمی که از آن ره می رفت
گشنه و تشنه نظاره گر هر لرزش آن خوشه شدید

ممه آویزان بود
ممه آویزان ماند

و تو و چشم و دل و دست و لب منتظرت زیر درخت
به درازای پر از حسرت آن روز غمین *٪× شدید

2007-08-14T03:09:00.000+01:00

غرش ترس
نعره خون
فریاد آتش
عربده ریا

صدای جهان زیاد است
و تو بانگ حقوق بشر سر داده ای..

بشرم من

من

هم

بشرم

در ت را بگذار
می خواهم بخوابم

2007-08-05T01:08:00.000+01:00

ساعت هاست یاد تو لبخند را بر لبانم زنده نگاه داشته است

چه خالصانه دوستت داشتم
و چه ناباورانه دوست می دارمت هنوز
گوریل انگوری...

2007-07-11T01:36:00.000+01:00

تگرگ مرگ

چشم سوخت
دهان مرد
پا فروریخت
زمین گسست
دست فریاد زد
سنگ گریست

.
.
.

تو لبخند می زدی
و سرخی نجس عهد و عدلت را
مباهات می کردی

***

دریغ شرم آن چشم و آن دهان
دریغ غیرت آن پا و آن زمین
و هزار دریغ همدلی آن دست و سنگ

که فرمانروای بی چون و چرایشان
تنها تو بودی

.
.

ننگ همه هستی بر تو باد
انسان تو بودی...

2007-06-19T13:56:00.000+01:00

اندکی بالاتر
دو قدم مانده به آن دره پر وهم و هراس
پشه ای نرم نشست

پشه بی پروا بود
و هنوز از بدنش خستگی راه برون نارفته
گوز فخری پر و بالش بشکست

پشه لنگان لنگان
با امید ظفر و با سر و دل مست غرور
به سیاهی نفس گیر دو لپ عقب فخری خانوم پای گذاشت

پیش رو تاریکی
دو طرف صخره چین خورده ای از جنس بهار
که به پای پشه تا قله آن راه نداشت

پشه جان بر کف بود
و به سختی بدن بی رمق خود به سراپرده آن غار رساند
که هوا و نفسی نیز به آن راه نداشت

پشه یا مهدی گفت
و چنان گازی از آن حاصل انباشت سرمایه گرفت
که نظیرش تا قرونی پشه کارگری یاد نداشت

فخری فریاد کشید
و چنان ذرت بوداده که زیرش داغ است
به هوا جست و نشست

همه جا ساکت بود
از افق همهمه ای دور ز نام پشه آرام آرام
بر فضا غالب گشت

همهمه طغیان شد
و خروش پشه ها لرزه بیانداخت به کان فخری
که پر از حاصل سرمایه نامردان بود

بعد از آن روز به این روز که عمری رفته ست
همچنان نام پشه بر همه لب ها جاریست
و به هر وز-وز آرام
- شبانگاه و سحر
حاصل آن همه سرمایه فخری چو ژله
می لرزد ...

2007-05-21T02:39:00.000+01:00

آهاااااای
با تو ام ای حماقت مجسم
ای مجسمه حماقت

قسم به عذاب آن مادر که تو را زاد
به نفرت آن زن که تابت آورد
و هراس آن دخترک که جوابت نداد

قسم به آن عذاب ناگزیر و آن نفرت ناممکن
قسم به آن هراس نابالغ

مردانگی
به دول نیست...

2007-04-16T20:38:00.000+01:00

شهروز، پسرم، نکن.
شهروز، بابایی، گوش میدی به حرف بابا؟
آفرین پسر گلم. نکن.
آخخخ! می خوای همینجور اذیت کنی بابا رو؟
نکن دیگه شهروز جان. با شمام من. آیییی!
بار آخره به زبون خوش می گم پسرم.
آآآآآیييیی!
د تخم جن نچسبون لوله جاروبرقی رو به اونجای بابا...

2007-03-28T03:08:00.000+01:00

من می گوزم
تو تصویرش کن..

2007-03-16T01:53:00.000Z

خیار می روید
و نام وزیر کشاورزی
به تخمش هم نیست...

2007-03-03T02:19:00.000Z

برای حقوق پایمال شده بچه ها

- نام؟
- هیه را میسا
- نام خانوادگی؟
- صفدری آق قلا
- نام پدر؟
- قربانعلی
- فرمودین نام خیرالنسا؟
- نه خیر! هی .. یه .. را .. می .. سا

جان مادرتون این اسم ها رو روی بچه ها نذارین. گفتم جان مادرتون...ِ

2007-02-19T02:15:00.000Z

گفتنی چه بسیار است و فرصت چه کم
چشم که بگذاریم
از این خروش پرغرور و از این دلهای پرآشوب
جز سپیدی گیسوان تو
و تارهای لرزان سبیل من
هیچ نمانده است...

پس خوب گوش کن تا گزیده گویمت
- که گفتنی بسیار است و فرصت اندک -

دوستت دارم
نرو
می روی؟
به چس م
برو.
.

2007-02-14T02:18:00.000Z

برای روز ولنتاین

عاشق بر تو
تنها منم
مرا نگاه کن

و ماسه های زمستان بی خورشید را
.
.
.
.
آفرین بگو

عاشق ترین بر تو
- آری -
تنها منم
مرا نگاه کن

و گرمای گریزان نام بزرگت را
که هم اینک
با جیش بر آن ماسه های زمستان بی خورشید
نوشته ام

بی دخالت دست
.
.
.
آفرین بگو
ِِ

2007-02-06T05:46:00.000Z

برای کوروش

جهان به آخر رسیده بود
عقربه های دقیقه شمار
عموما &$ چرخ می زدند...
ِ

2007-01-31T04:09:00.000Z

ساعت
دیواری
پنج
ضربه
نواخت

،

،

،

،

،

ساعت پنج بود

صبح یا عصر
موش کور نمی دانست...
ِ

2007-01-18T05:09:00.000Z

انوشیروان خوشبخت بود. انوشیروان همواره بی کار بود، سرتاسر زندگی چهل و هفت ساله اش را... انوشیروان درس نخوانده بود، هیچوقت... شاید به همین خاطر سودای سفر نداشت، بلندپروازی نمی دانست چیست. انوشیروان همواره بی کار -- همواره چاق بود، سرتاسر زندگی چهل و هفت ساله اش را... انوشیروان تئاتر دوست نداشت، و هیچوقت برای گم کردن خودش از دیگران عکس نگرفته بود، هیچوقت.. شاید به همین خاطر نه نقش بازی می کرد، نه آلبوم می دانست چیست. انوشیروان همواره بی کار بود، سرتاسر زندگی چهل و هفت ساله اش را... انوشیروان از خمیازه کشیدن ابایی نداشت و پهنای خنده اش به شمار بازدیدکنندگان وبلاگش وابسته نبود... انوشیروان خوشبخت بود، انوشیروان خوشبخت مُرد، و هیچگاه - حتی یک بار - در سرتاسر زندگی چهل و هفت ساله اش آنقدر ناچیز نشد که گیاه خواری را دستاویز کند تا دیده شود... انوشیروان، برادر بزرگترم، خوشبخت بود، خوشبخت ترین...

برگرفته از کتاب "نگاه اردشیر: خاطرات آخرین اسب آبی"
ِ

2007-01-14T01:38:00.000Z

جانا مرا پژمرده ای، قلبم به ناز افشرده ای
ماه رخ ت خم بود و تیز، چشمم به داس آزرده ای
دانم تو هم افسرده ای، دل را که با خود برده ای
آن همدم شب بود و روز، دول را دگر چون برده ای..؟
ٍ

2007-01-11T16:01:00.000Z

آخرین قطره آب طالبی از آخرین ليوان آب طالبی گرفته شده از آخرین طالبی روییده بر آخرین جالیز، بر پایین ترین قسمت سبیل آن آخرین مرد سبیلو خشک شده بود.

قطره، حس عجیبی داشت..

او آخرین قطره آب طالبی از آخرین ليوان آب طالبی گرفته شده از آخرین طالبی روییده بر آخرین جالیز بود، خشکیده بر پایین ترین قسمت سبیل آخرین مرد سبیلو...
ِ

2007-01-04T02:12:00.000Z

چه کسی می خواهد
من و تو ما نشویم

کونش پاره س به مولا...

2007-01-03T03:58:00.000Z

دخترک در را بست و پرده را کشید. ژاکت، پیراهن، و دامنش را از تن درآورد. ممه دان ش از دانه های رنگارنگ اسمارتیز درست شده بود.. پسرک نفس عمیقی کشید و سرش را پایین انداخت...

مسواک زده بود.
ّ

2006-12-29T02:29:00.000Z

- شعرای شیختاپف رو دوست داری؟
- نه
- کارای چیچانبگژ رو چی؟
- نه
- از فیلمای زیتاقلفسکی چیزی دیدی؟
- نه
- از کارای پانقانیش چی؟
- نه
- خلخ گوش می دی؟
- نه
- ژهستیقانجبوگ چی؟
- نه
- با نگرش فتیخیسکی در آرای ببز که آشنایی؟
- نه
- با داسوته فکنی توماس ژارلز چی؟
- نه
- عجیبه یه کم. شما.. کافه شوکا..؟!
- ان داشتم که دیگه ریخت...
.
.

2006-12-11T00:14:00.000Z

نه زن
نه مرد
نه استاد
نه شاگرد
نه فقیر
نه غنی
نه پری رو
نه دیو چهر
نه کوچک
نه بزرگ
نه چپ دست
نه راست دست
نه پیر
نه جوان
نه پروار
نه ترکه ای
نه گندمگون
نه سبزه
نه بی دین
نه مومن

هیچکس،
هیچکس از آن عنکبوت هیز که آن گوشه،
- پشت آفتابه، رو به کاسه توالت -
خانه کرده
خجالت نمی کشد.

2006-12-05T11:39:00.000Z

من عاشق دخترکی شده ام
که هر از بر نمی شناسد
و درکش از هستی آلوده زمین
به تکه ای لواشک و چند دانه آلبالو خشکه محدود می شود

دخترک رویاهای من
نه هنرمند است، نه هنردوست
و دایره لغات روزمره اش
از هندوانه و چشمک و تهران و شلوار جین تجاوز نمی کند

آن دخترک که بر او عاشق شده ام
نه عکس می گیرد، نه فیلم می سازد
و خارج ترین جایی که به چشمان درشتش دیده
از شمال به مرزن آباد و از جنوب به کاشان محدود می شود

دخترک رویاهای من
استانبولی پلو را به رست بیف ترجیح می دهد
و فهمش از جنسگونگی و گفتمان قدرت
در لبخندی بی خیال و نگاهی ویرانگر خلاصه می شود

آری
من عاشق دخترکی شده ام
که هر از بر نمی شناسد
و صداقت گوزهای نقلی اش را
- هنوز -
به تزویر نفرت انگیز آروغ های روشنفکری نفروخته است...

2006-11-24T01:54:00.000Z

به تخمم هست یا نیست؟
مساله این است...

2006-10-28T20:22:00.000+01:00

سالهای سال گذشت...

یک روز آفتابی
آخرین وجب
از خاک گرم تنها کشتزار باقی مانده
از نسل گاوآهن و کج بیل و پیرمرد
در آن دورافتاده ترین دهکده روی زمین
به چنگال بی خیال خراشنده ای خودکار
سپرده شد

آری!
يک روز آفتابی آخرین وجب از خاک گرم تنها کشتزار باقی مانده از نسل گاوآهن و کج بیل و پیرمرد در آن دورافتاده ترین دهکده روی زمین به چنگال بی خیال خراشنده ای خودکار سپرده شد

فردای آن روز آفتابی
جهان به غرش بی پایان قدم های چوب پایان
و خروش چوب پایان قدم گذاشته به راه بی پایان
از خواب پرید.

و اینک دویدن مردمان بود
و دستهایی نهاده بر کان
و چشمانی نگران
و فریادهایی بی زبان

و آرزوی يک کانپناه
که نبود

که نیست...

روز
روز سوگواری کان های بزرگ است
روز فرسودگی آسایش فراخ همتان
و روز طغیان چوب پایان سر آهنین

زنهار گشادزیران
روز انقلاب دسته بیلان است..

2006-10-18T19:56:00.000+01:00

قهقهه می زنم
مرنج!
می دانم چه می کشی
عزیزترین
از من مرنج!
می خندم
نه به تو
به تخم باد کرده ات...

2006-09-13T03:20:00.000+01:00

برای کاوه

عشق‌م در اوج
گوزی بیش نیست،
گوز‌م را عشق است
اوجی بیش نیست...

2006-08-27T01:14:00.000+01:00

رودابه با حرارت از رنج بشر می گفت؛ از غم انسان؛ از ناتوانی دست های سیمانی... و من لبخند می زدم؛ خیلی آرام؛ خیلی ملیح؛ خیلی یواش... رودابه با شور بی پایان از تلخی واقعیت می گفت؛ از طعم گس خیال؛ از تندی سوزان حقیقت... و من باز لبخند می زدم؛ خیلی آرام؛ خیلی ملیح؛ خیلی یواش... رودابه از پوچی خفه کننده هستی می گفت؛ از بی هودگی دهشت آور وجود؛ و از بی فایدگی فلج کننده حیات... و من همچنان لبخند می زدم؛ خیلی آرام، خیلی ملیح؛ خیلی یواش... رودابه بعدها فیلسوف بنامی شد؛ روشنفکری شهیر؛ چهره ای ماندگار... من چیز قابل عرضی نشدم. اما هنوز %$شعر گويان لبخند می زنم؛

خیلی آرام؛

خیلی ملیح؛

خیلی یواش...

2006-08-14T00:30:00.000+01:00

سکوت،
سرشار از گوزهای نداده است...

2006-07-28T01:36:00.000+01:00

سلاخی می گریست،
تخمش لای در مانده بود...

2006-07-19T02:35:00.000+01:00

یه لحظه فکر کن فقط تویی که داری اینو می خونی. فکر کن اینو واسه تو نوشتم. اصلا فراموش کن که داری اینو تو یه وبلاگ می خونی. میشه؟ فکر کن این نوشته ها رو داری روی یه کاغذ خط دار که از کناره هاش معلومه از یه دفتر سیمی کنده شده می خونی. یه کاغذی که امروز که از کنارت تو پیاده رو رد شدم دادم دستت. تو هاج و واج نگاه کردی ولی نتونستی نگیری کاغذ رو. حالا پیچیدی توی خیابون بغلی و وسط اون همه سر و صدا داری اینو می خونی. هنوز مبهوتی. نمی فهمی چی شد، اما کاغذ دستته و داری می خونیش. دور و برت خیلی شلوغه، ولی اهمیتی نمیدی. آدما بهت تنه می زنن، ماشینا بوق می زنن، ولی عین خیالت نیست. حس می کنی یه چیزی هست که تو دنیا فقط تو می دونی، یه نوشته یی هست که فقط تو داری می خونی. حس خوبیه، نه؟ یه جور عجیبیه. هر چی فکر می کنی دلیلی واسه خوشحالی نداری، ولی حالت خوبه. خوشحالی. احساس سبکی می کنی. خب حالا همینجوری سبک و خوشحال برو به یه کاری برس. بدبخت علاف...

2006-07-10T15:21:00.000+01:00

زندگی سبز است،
آبی بود
پيش از آنکه به آن بشاشم...

2006-06-13T01:01:00.000+01:00

کدام مایو؟ کدام شورت؟
مگر تمامی این کون های رنگارنگ
در آن فضای گرم جهنم
به نقطه جوشش و تبخیر نمی رسند..؟

2006-05-07T23:38:00.000+01:00

زیبای من!

هستی،
بدون تو
نیست!

بهشت،
بی تو جهنم است!

و همه
بدون تو،
هیچ...

تو هم البته خودت چندان پخی نیستی.

2006-04-20T01:31:00.000+01:00

من بر بلندای قلل آسمان سای اندیشه
بر دست نارس ترین شاخه های درخت خرد
و بر آخرین پله های نردبان دانش بشری
ایستاده ام.

و از اینجا تا دوردست ها، تا دور ترین دور ها که نگاه می کنم،
نه بر کوهپایه آن قله، نه حتی بر دامنه اش؛ نه بر شاخه های دست رس آن درخت، نه حتی چسبیده بر تنه اش؛ نه بر پله های اول آن نردبان، نه حتی کنار پایه اش..

هیچکس نیست.

تنها من،
کتابهایم،
حضرت آدم،
.و آن زن پتیاره اش...

2006-04-04T02:21:00.000+01:00

هنوز شمع های رنگارنگ را با همان شرم کودکانه فوت می کند؛ با همان صورت گل انداخته؛ و با همان صدای خش دار همیشگی ...

کون ام امسال دوازده ساله شد.

2006-03-21T03:03:00.000Z

O
-
O
-
-
O

-
O
O

-
O
-
-
-

O
-
O

.. ماهی تنها زیر لب مهستی می خواند.

2006-03-21T02:49:00.000Z

- امیدوارم که سال جدید سالی سرشار از موفقیت، کامیابی و سلامتی برای شما و خانواده تون باشه.
- %& نگو بینیم بابا...!

2006-03-08T01:31:00.000Z

برای 8 مارس، روز جهانی زن

سرانجام روزی خواهد رسید
- نه خیلی دیر -
که خشونت علیه زنان
نام یکی از سه فصل اول هر کتاب تاریخ کهن باشد،
و تمام کودکان را
مردان فهیم مشعشع به دنیا بیاورند...

روزی خواهد رسید
- فردای یکی از همین شبها -
که تبعیض علیه زنان
نام یکی از سه غرفه اصلی هر موزه جهان باستان باشد،
و تمام سرخاب ها را
مردان فهیم مشعشع به گونه ها بمالند...

آن روز،
آری آن روز،
مادران لبخند بر لب خواهند داشت
و دختران،
بر سر هر کوی و بام پایکوبی خواهند کرد.

تو فعالان حقوق زنان را گوی اما
- آن روز -
با دلهایی آرام و قلوبی مطمئن،
چه سماقی
.
.
.
چه سماقی خواهند مکید...

2006-02-19T00:24:00.000Z

نامت را
به جویبار جوهر بی رنگ دیدگان
بر معصومیت سپید گلبرگ یاس
نوشته ام...

آآآآه ه ه ه
به سرخی دیوار نازک قلب تپنده خواهمش کوفت،
برای همیشه..

.
.
.
.
.

شمسی پونس داریم تو خونه؟

2006-02-14T01:38:00.000Z

باز صدای زنگ ساعت است
باز خمیازه های گشاد بی پايان
و باز بی اعتنایی عقربک های در حال گریز.

باز روزی دیگر است
باز سراسیمگی آشنای بیهودگان
و باز بیهودگی سراسیمگان آشنا.
ّ
و اينک منم برخاسته چون دیروز
چون فردا
در انتظار مکرر آوای یگانه دلخوشی هر روز:

ش
ش
ش ش
ش
ش ش
ش
ش
ششش
شش ش ش شش
ش ش
ش
ش شش شش
ش
شش
ش ش ششش ش
شششش
شش

ش
ش
ش

ش
ش

ش

چک
.
.
چک
.
.
چک!

2006-01-22T00:58:00.000Z

بهش میگم ملوک! سرتو بذا رو شونه چاکرت. میگه نمی تونم. میگم کله ت رو بیار جلو یه ماچی به گیجگات بزنیم. میگه نمی تونم پرویز. میگم بده انگشتاتو یه ها بکونم گرم شه، میگه نمی تونم. بهش میگم ملوک! به مردت بگو چته. اصن جیغ بزن، سیلی بزن، اشک بیریز، ولی از نزدیک. چرا اینقد دوری ملوک؟ بهش میگم شوخیای پرویز دیگه کهنه شده، نه؟ دستش مث آستر جیلیقه ش نخ نما شده، نه؟ دیگه صداش گوشو داغ نمی کنه، حرفاش دلو نمی ترکونه، نه؟ می خنده، میگه نه پرویز جون. نه، تو خوبی، من دچار مشکل شدم. ای فدای اون پرویز جون گفتنت ملوک، چرا مشکلت رو نمیگی ردیف کنیم؟ چرا لب تر نمی کنی تا هر چی اشکل هست رعف کنیم؟ میگه خودش خوب میشه، یه مدت نباید سر به سرش بذاریم. میگم میخوای واسه ت یه النگو بگیرم؟ می خوای بریم دربند یه عدسی بزنیم مث قدیما؟ باز یه لبخند بهم میزنه میگه نه پرویز جون، چیزیم نیست، یه کم با خودم تنها باشم بهتر میشم. حالا لطف می کنی اون کتاب شوپنهاور رو از پهلو پات بدی به ملوک؟

2005-12-27T19:42:00.000Z

بی صدایی قدمهایت
رنگ است
بر رویای سپید و سیاه من
آنگاه که به سر انگشتان پا
آرام
آرام
ظلمات شب را نوازش می کنی...

بی صدایی قدمهایت
- نزدیکتر که می آیی -
هیجان است
در یکنواختی ضرباهنگ قلب من
آنگاه که به سر انگشتان پا

پا..

پا...

آآآآآه ه ه پا..
پایت روی تخمم است.

2005-12-24T01:16:00.000Z

کدام قله..؟
کدام اوج..؟
بگی بخواب بینیم بابا لحاف یخ کرد.

2005-12-15T01:27:00.000Z

شب
چیزی نیست
جز شب.

و تو
هیچ نیستی
جز تو.

زمزمه کشک است
و نوازش پشم...

از آن لحظه های قرن ناک انتظار
و از آن دقایق طربناک چیرگی
- بگذار بگویمت -
فردا
جز ردّ موازی ناخنها بر پشتی فرتوت
هیچت باقی نمانده است..

به یاد داشته باش که شب
هیچ نیست
جز شب.

و او
هیچ نیست
جز او.

بگذار بخوابد
و صدای خرناس لطیف اش را گوش جان سپار..!

2005-11-20T02:08:00.000Z

ای عاشقان ای عاشقان بر فرق خود کوبان زنید
گوش خران را بر کنید بر کله خوبان زنید
دنیا به آخر چون رسد افعی و حوری کاسب اند
سوی بهشت ار می روید بر چیز خود روبان زنید

2005-11-17T00:43:00.000Z

باید چیزی بنویسم. چیزی که از همه چیزهای نوشتنی دیگر بهتر باشد، عمیق تر، پرمغز تر و صد البته طنزآلودتر. باید چیزی بنویسم. چیزی که برایم هشتاد لینک بیاورد، هشتصد کامنت و دستکم هشت هزار خواننده. چیزی که چهار ستون مجازی وبلاگستان را بلرزاند و دانه دانه موی بر اندام خمیده بلاگر ها راست کند. چیزی که احاطه ام را بر همه چیز نشان بدهد، و هوش سرشارم را و نفوذ قلم پرنفوذم را. باید چیزی بنویسم. چیزی که روزمرگی زندگانی را بر ملا کند و خطوط قرمز روابط انسانی را درنوردد و روشنفکری بی مثالم را به رخ بکشد. چیزی که خبره ترین منتقدان "شالوده شکنی سکسوالیته وار" نویس را کیش و مات کند و به گول ترین شاعران "آه! قطره شبنم روی گلبرگ رز" نویس سور سرباز بزند. باید چیزی بنویسم. چیزی که اگر می توانستم حتما همین امشب به جای این $&شعر نوشته بودم...

2005-11-07T00:43:00.000Z

سیخ های نیم خورده جوجه،
گیلاس های نیمه پر، نیمه خالی
و ذغال های نیم سوز نارنجی..

نیمه شب است!

قهقهه نیم برهنگان پری روی
ترانه های نیمه کاره ی نرینگان مست..

ساعت هاست،
پشتش عجیب می سوزد.
ضجّه هایش را نیم گوشی شنوا
-اما-
نیست!

کسی به فکر منقل نیست...

2005-10-21T02:20:00.000+01:00

آن که می گوید دوستت دارم
خنیاگر غمگینی است
که *#شعر می گوید...

2005-10-14T02:15:00.000+01:00

عاقبت نیمه شبی،
گشادی،
وبلاگی خواهد نوشت
و گَند گُنده گویی گُنگ گاوان را
به گلاب گزیده گویی گوز گل افشان خویش خواهد زدود.

برگرفته از دیباچه کتاب:
گوز، گرشاسب و گل قالی: تأملی در انحطاط وبلاگ ایرانیان

2005-10-06T03:54:00.000+01:00

واستا عفّت..
عفّت!
می گم واستا..
غلط کردم عفّت،
به مولا می خوامت..
عفّت!
عفّت!
واستا بی انصاف..
خبط کردم،
کم آوردم،
این یه بارو ببخش.
عفّت!
عفّت خانوم!
نازنین عفّت!
د نرو اینجوری لامروّت..
نسوزون این دل صابمرده رو اینطوری..
عفّت!
عفّت!
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
آیا عفّت باز خواهد گشت؟

2005-09-27T01:01:00.000+01:00

می خواستم فریاد کنم که جهان به قامت من دوخته نیست؛ که قبای زمان اش تنگ است و عبای مکان اش گشاد؛ که چارقد آسمان اش نازک است و تن پوش زمین اش ضخیم. می خواستم فریاد کنم که جهان به قامت من دوخته نیست؛ که آستین عدالت اش کوتاه است و شلوار دروغ اش دراز؛ که دستار کفر ش بدرنگ است و ردای ایمان اش نخ نما. می خواستم فریاد کنم که های! جهان به قامت من دوخته نیست؛ و من این خطای خستگی خیاط خبیرش را به خیال خام خدایی خواب رفتگانش نخواهم بخشید.

می خواستم فریاد کنم که جهان به قامت من...
ولی فریاد نکردم.
یعنی راستش فکر کردم که اساساً تخمم باد! خب لخت می گردم.

2005-09-20T01:44:00.000+01:00

همچون یک الاغ
پوست سبز هندوانه سرخ قلبم را
نشخوار می کند.

ساعتی بعد،
بوی مگس ربای آن عشق تازه و داغ
رطوبت هوای کاهگلی طویله مش ابراهیم را
سرشار خواهد کرد.

2005-09-15T01:48:00.000+01:00

تو به من خندیدی،
و نمی دانستی
زیر کونت میخی است...

2005-09-07T20:48:00.000+01:00

نه کتابی بود،
نه نمایشی.
نه روزنامه ای،
نه نوای دلنشین سازی.

تنها آب بود،
آب بود،
و آب.

در اعماق آن بی کرانگیٍ فقدانِ نور و هوا
یگانه دلخوشی جلبک نارنجی
پژواک دور گوز گاه و بی گاه یک نهنگ بود،

پژواک دور گوز گاه و بی گاه یک نهنگ...

2005-09-04T00:48:00.000+01:00

خشماگین،
پیش می رود.
جنون را تحقیر کرده،
جنایت را بی معنی!

آشفته،
نگاه می کند.

بی جان،
هزاران پشت سر.
منتظر،
هزاران پیش رو.

روز از پس روز،
بیهودگی خویش را لا به لای رشته های نازک مو
پنهان می کند.
او چه خوب می داند،
که مو می روید.

و او بی هوده است.
او تیغ است.

2005-08-29T02:07:00.000+01:00

لحظه ای درنگ کردم،
چیزی در ژباژب خفتاشوپ نگاه اش موج می زد،
چیزی زاتول،
چیزی قمگوگ...

گفت که چشم هایش سالم اند،
شاید من ناجور درنگ کرده بودم.

2005-08-19T17:36:00.000+01:00

تو نشسته بودی،
پشت به پنجره.

من ایستاده بودم،
رو به دیوار.

تو،
لبخند می زدی
و من،
،
،
،
،
،
،
من،
رنج می کشیدم.

همان رنج ارغوانی برٌاق که دوست داشتی،
یادته صدیقه..؟!

2005-08-14T21:43:00.000+01:00

در تفحصات تاریخی ام به بیتی برخوردم که حیفم آمد با یاران در میان نگذارم. گویا بیت در باب منوچهر خان معتمد الدوله، حاکم اصفهان در عصر محمد شاه قاجار، سروده شده. منوچهر خان با همه شوکت و مکنت و ثروت و قدرتی که داشت، از اعظم نعمات الهی که همانا قوای تولید مثل باشد، محروم بود. از همین رو شاعر گمنام و خوش ذوق می فرماید:

بی خایه را به قدر جهان مایه داده ای
ما را به قدر مایه او خایه داده ای

2005-08-10T00:55:00.000+01:00

نفس های صدا دار قاطر پیر
در امتداد رد چرخ های گاری
به گوش می رسد.

بر این زمین گل آلوده
دیگر
آرزوی رستگاری هم نخواهد رست.

و پیرمرد افسار به دست این همه را
نیک
می داند.

لبخند بی دندان محوش را
در رخوت چرت آلود تکان های گاری
می بینی؟

هنوز
در خیال نوشین خواب دیشب است:

گرمای بی رقیب ذغال های کرسی
و تقه های کم صدا و صمیمی حاج خانوم...

2005-07-31T14:56:00.000+01:00

من،
شترم!
و تپه های بی آب و علف کان ات را
چون کف دست می شناسم...

2005-07-12T03:53:00.000+01:00

آره.. آقا زیتون جوون مرگ شد. یعنی خفه شد، غرق شد... افتاد توی تشت رُبٌ انار. راستش خودش خودشو پرت کرد. به تیریج قباش برخورده بود. بهش گفته بودن بی کلاس، سطح پایین، آس و پاس... بهش خندیده بودن. خب اینم دلگیر شده بود.. بایست یه کاری می کرد... آقا زیتون ارزون بود. می خواست گرون بشه؛ با کلاس، سطح بالا..

آره.. آقا زیتون خودشو پرت کرد تو تشت رُبٌ انار. آخه زیتون خانومو بهش نداده بودن. اون خوش آب و رنگ بود؛ خوش عطر، گرون، با کلاس... ولی این.. خب اینم دل مثل سنگش رو داده بود. یعنی همه چیش رو. افتاده بود یه گوشه. بدون دل، سوراخ.. بایست یه کاری می کرد... آقا زیتون ارزون بود. می خواست گرون بشه؛ با کلاس، سطح بالا..

آره..! آقا زیتون عاشق شده بود. عاشق زیتون خانوم.. زیتون خانومِ پرورده..

2005-07-07T22:09:00.000+01:00

سرخ تر از خون، یکی..
سیاه تر از شب، آن دیگر..
جایی میان آسمان و زمین
بر تخته ای از جنس چوب
آویخته اند بی صدا.

و من...
در این فضای مبهم،
سرگردان میان فوران داغی آب و بخار،
ایستاده ام.
حیران انتخاب همیشگی سرخ و سیاه..

فرامرز!
شورت من کدوم ه؟

2005-07-03T01:55:00.000+01:00

راستش هنور اونقدر بی جنبه نشدم که بگم بهترین روز زندگیم بود. ولی روز بسیار خاطره سازی بود. جای هرکی که خواننده های مورد علاقه ش امروز در هاید پارک بودن خالی.
خوره های پینک فلوید مثل من که خب هیچی، چیزی نگم بهتره... فقط با در دست داشتن آب قند عکس زیر رو ببینید:

ضمنا، به جز یه سری خواننده و رقاص و گیتاریست رنگ و وارنگ که همه تون همه جا لیستش رو دیدین، سه نفر آدم بی ربط دیگه هم توی کنسرت لایو 8 با چشم غیر مسلح - و نه توی تلویزیون - دیدم که خیلی حال کردم: بیل گیتس، کوفی عنان و برد پیت..!

یه بار هم ما پز بدیم، چی میشه؟!

2005-06-27T19:51:00.000+01:00

قو
.
.
.
.
.
.
.
.
قو
.
.
قوق
.
.
.
.
.
.
.
قوقول
.
.
.
.
.
قولی
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.

آن روز صبح،
خروس هم خسته بود..!

2005-06-20T17:42:00.000+01:00

هاااای..!
جهان خواران..!

طومار پوسیده ظلمتان را،
امشب
گوزی بنیان کن
به تمامی در هم خواهد پیچید.

خوابتان آشفته باد!

لوبیای سحرآمیز را،
من امروز بلعیده ام....

2005-06-13T12:37:00.000+01:00

گیرم که به رای ندادن من و تو نظام از مشروعیت افتاد. بعد چه؟ اصلا سلب مشروعیت از یک نظام یعنی چه؟ در نگاه من و تو که دیری است مشروعیتی نیست. به نگاه جهان مگر دل خوش کرده باشیم که به بیراهه ایم، سخت..! به صدای یک بمب دستی مگر همه یاد خانواده و دوست نیفتادیم؟ نکند که حبیب و فرامرز و سپیده و رضا در آن حوالی بوده اند... تهران را که بغداد نمی خواهیم، نه؟ پس به رای ندادن، مشروعیت نداشته را از بین ببریم که چه؟ که در تجربه دوباره حکمرانی پدرخوانده به نافرمانی مدنی همگان دل خوش بداریم؟ من و تو که خوب یادمان هست کوی دانشگاه را... ایستادگان در پیاده رو جنوبی خیابان انقلاب را یادمان رفت؟ ناظران و منتظران را... به همین زودی؟ حقوق طلب داشته را از نظام - به فرض- از مشروعیت افتاده چگونه باز پس می گیریم؟ نافرمانی مدنی را کدام اکبر گنجی ها رقم می زنند؟ همان ها که دیروز تحصن مجلسیان ششم را تنها گذاشتند؟ یا فوج هزار هزار تحریمیان که امروز به حمایت از اعتصاب غذای زرافشان اوین را احاطه کرده اند؟ بیا دست کم من و تو به خودمان دروغ نگوییم... رای نداده مان هیچ کجا به حساب نمی رود. چمران را به ریاست شورای شهر و حدادعادل را به ریاست مجلس رساندیم، بس نبود؟ قالیباف را رییس جمهوری می خواهیم؟ وای بر من و تو اگر تفاخر به شناسنامه های مهر نخورده را از خانه نشینان زیاد سخن گو یاد بگیریم.

من، به معین رای می دهم. نه به آنچه می تواند بکند، به آنچه می خواهد بکند. اگر نتوانست خود را و تو را هم مقصر می دانم. نه فقط او را... به جای "نمی تواند" دوست دارم بگویم کاری بکنیم که "بتواند." نه فقط به یک برگ تا شده رای، - که تازه همان را هم دریغ می کنیم! - که به پیگیری خواسته های نانوشته روی آن برگ... رای به معین، یک گام بیشتر نیست. به انگشت نشان دادن آن چیزی است که می خواهیم. به دست آوردن آن چیز، اما، خود داستان دیگری است. داستانی که نه خاتمی آغازگر ش بود و نه معین به پایان اش خواهد رساند. داستانی که تو و من زندگی اش می کنیم. چه کسی می خواهی بنویسدش؟ جز تو، و جز من..؟

{تفتستان با چهره ای متفکر به سمت غروب خورشید پرواز می کند} - موومان دوم، آداجیو، از کنسرتو ویولون آقا باخ به گوش می رسد.
.
.
.
.

2005-06-12T13:29:00.000+01:00

چی..؟

2005-06-07T23:21:00.000+01:00

سرمای نیمه شبان را
-گیرم-
به خیال گرمای دستان گریزانش گذراندی..

با جیش،
با آن فشار فزاینده پشت شیر فشار شکن
چه می کنی..؟!

2005-06-03T14:08:00.000+01:00

Yeaaahh! Do the walk of life

آزاد جات خالی... دیشب رفتم کنسرت مارک ناپفلر. پیر شده ولی باز خیلی خوب بود. خیلی..

2005-05-31T23:48:00.000+01:00

ما دول های آزادی خواه جهان، فارغ از رنگ و نژاد و اندازه مان، اعلام انزجار می کنیم از آنچه هر روزه در سراسر این کره خاکی بر سر برادرانمان، تنها به جرم اعتقاد صاحبانشان به دین اسلام، می آید. ما با صدایی رسا اعلام می کنیم که دگراندیشی را جرم نمی دانیم و اگر هم بدانیم مجازات کندن پوست از سر را به هیچ وجه من الوجوه متناسب با آن جرم نمی دانیم و حتی اگر بدانیم، بر این باوریم که پوست باید از سر خود دگراندیش کنده شود نه از سر ما...

امضا: مجمع ادوال مخالف ختنه
عباس سرافراز، فریدون راست پندار، تقی استواری، علی رضا سهل البیان، جمشید بلندپایه، محسن علمداری و هدایت الله امین التجٌار (ملقب به هِدی معامله)

2005-05-26T18:15:00.000+01:00

آآآه ه ه ه!
کجایی فرٌخ لقا..؟
مهشید بی تابی می کند،

و سهیلا
آری!
سهیلا باردار است.

اِ... اِ...اِ
دِ نکن خیره سر!
واه!
نمی دانم چرا این شهین تاج همچین می کند؟!

می روم خواهر،
السٌاعه مرد خانه ام می رسد.
شهین تاج بس کن..!

اوا!
سلام شازده!
تصدقت بروم، داشتم...

{شترق} {صدای سیلی}
با کدام هرزه تر از خودت گرم گرفته بودی سیاه بخت؟

{شترق} {اصوات گنگ}

آآآه ه ه! فرٌخ لقا...
فرٌخ لقا...

قطعه فوق عینا از روی نوار پیغامگیر تلفن فرٌخ لقا، همسر دوم حشمت الدوله از فرمانداران محلی تهران در زمان محمدعلی شاه قاجار پیاده شده. گوینده فخرالملوک عمه زاده ناتنی فرٌخ لقا و شوهر او شناسایی نشد.

2005-05-24T00:17:00.000+01:00

فریاد می کرد گوجه سبز تنها
در دل تاریک شب...

یاری دهنده ای، نه!

صبح
مادر،
هسته اش را زیر بالش خواهر کوچکترم پیدا کرد...

2005-05-22T23:24:00.000+01:00

اگر از من عصبانی شدی، کتابخانه دیواری ات را بر فرق سرم بکوب تا بیهوش و با سری شکسته زیر کتاب ها مدفون شوم. من روشنفکرم آخر. نمی دانستی؟ اگر از من خیلی عصبانی شدی، آن پیپ انی رنگ ات را بر صورتم بکوب تا با چهره ای کبود زیر توتون ات مدفون شوم. من آخر روشنفکرم. نمی دانستی؟ اگر از من خیلی خیلی عصبانی شدی پوسترهایت را با میخ طویله بر پشت و رویم بکوب تا زیر نقش مایاکوفسکی و نیچه مدفون شوم. آخر من روشنفکرم. نمی دانستی؟ اگر پس از این همه همچنان عصبی بودی... خوب گوش کن... اگر این همه آرام ات نکرد، تکه چوب درازی از کتابخانه شکسته ات بردار و از توتون پیپ انی رنگ ات روی آن بریز و باریکه هایی از پوسترهایت را دور آن بپیچ و آتش کن... آه! گوش می کنی؟ این مشعل روشنفکری نیم سوخته را آنگاه -چون سیگار کارتیه ای که به لبانت آشناست- به کانم آشنا کن.

روشنفکرم آخر.
نمی دانستی؟!

2005-05-16T23:05:00.000+01:00

هرچه جستم..
نيافتم!
پتياره،
واقعيت را در شورتش پنهان كرده بود.

2005-04-29T20:04:00.000+01:00

كرگدن رفت
نگفت به كجا...

2005-04-19T09:05:00.000+01:00

عشقي است
در اندروني غبارگرفته و نمناك دل ام:
دردناك و بي صدا

- حضور رازآلوده ي يكي دل پيچه..

آن روز را ترسم
ليك
به ديدنت فريادي شود گوش خراش:

- حضور رازگشاي يكي دل گوزه..

2005-04-02T03:54:00.000+01:00

دیشب،
.
.
.
.
.
رو-بالشیِ کهنه ام
سراغ موهای تو را می گرفت
.
.

2005-03-30T02:20:00.000+01:00

خیلی دوست دارم بدونم اون آقا یا خانوم شب زنده دار که از پیش از ساعت چهار تا نزدیک شیش بامداد چهارشنبه به وقت تهران، از یه جایی در ایران، قریب به پونزده بار تفتستان رو مورد تفقد قرار داده کیه..؟!

به جون خودم برگردم ایران براش سوغاتی می برم. یه ایمیل ی به ما بزن رفیق! آدرس تو این لینک روبرو هست..

2005-03-28T04:04:00.000+01:00

دنیا به کام مردمان یکسر نبات و قند نیست
تخمان خود محکم بگیر دنیا به گوزی بند نیست

2005-03-18T16:58:00.000Z

زمین دوست داشت به جاهای نرفته برود. دلش تجربه های نکرده می خواست. کهکشان های ندیده و آواهای نشنیده... دلش خورشید دیگری می خواست. تازه. داغِ داغ.. زمین اما دلش نمی آمد. هیچ وقت دلش نیامده بود. با خود فکر می کرد که: "خوشحالی کودکانه زمینی ها چه می شود که گاه گاه از رسیدن من به جایی که قبلا هم میلیون ها بار از آن گذشته ام، ذوق می کنند؟" تصمیم گرفت یک بار دیگر از همان جا گذر کند. به خود گفت: "این دیگر بار آخر است. فقط به خاطر آدم ها. بعد از این دیگر از یک جا رد نمی شوم. دیگر نمی چرخم.."

خیلی دوردست تر، خورشید آرام لبخند می زد. این سخن ها را هزاران مرتبه از زمین شنیده بود...

2005-03-09T23:07:00.000Z

هيچ ات نمانده از آن سيلاب واژگان عشق،
مي دانم.
از آن پرمغزترين رود نجوا
و از آن آبشاران فريادهاي خشم...

خشكيده اي!

نه سيلاب
نه رود
.
.
.
.
.
و نه آبشاران..

چشمه اي باش!
بي روياي خروشِ فاخرِ سخنانِ سخت،
بي دغدغه غريو غريبه گان غرور.
زمزمه اي باش!
%# شعر خود را بگو...

2005-02-27T22:02:00.000Z

دخترك دست چپ اش را باز كرد
پوچ...!
و دخترك دست راست اش را باز كرد
پوچ...!
.و دخترك لبخندي بر لب داشت

هري پاتر دوباره نگاه كرد
آري!
و هري پاتر جيغ زد
و هري پاتر غش كرد
دول اش غيب شده بود...

و دخترك لبخندي بر لب داشت،
شيطنت آميز..!

و هري پاتر
دول يا پوچ را باخته بود
بدجور.

2005-02-15T19:49:00.000Z

و اما در باب هرمنوتيك كه دوستان مكررا پرسش مي كنند...
جان سخن آن كه هرمنوتيك علم و بلكه هنر تفسير است. گرچه در عصر تجدد آقا گادامر و آن فرانسوي كون نشور ريكور افاضاتي كرده اند اما از نقش آن هايدگر فاشيست هم نبايد ساده گذشت و تازه صد سال پيشتر از او ميرسيم به برادر متعهد شلايرماخر كه الحق و الانصاف به گردن هرمنوتيك حق فراوان دارند اما ايشان هم في الواقع از آبشخور پروتستانيسم نيوش مي كردند كه آيت الله لوتر اندي قرن پيش از او بنا نهاده بودند و اجرشان با آقا امام زمان. مع ذلك آنكه نور ايمان به دل و جانش تابيده مي داند كه چه بسيار پيش از اين اجانب لادين و در اديان الوهي بود كه هرمنوتيك بارز گشت. آن هم در قالب تفسير متون مقدس رسولان نواده ي ابراهيم ادهم. گرچه فن تفسير در ميان قوم يهود و هم عيسويان پيش از ما مسلمين ايجاد شده بود اما به هر صورت گمان دارم كه با مثالي از كتاب خودمان بهتر بشود هرمنوتيك را شرح و بسط داد...
عنايت بفرماييد آيه شريفه "كونوا قَوامينَ بالقسط" ازديدگاه هرمنوتيكي چند قرائت به دست مي دهد. اول آن مي تواند باشد كه "قسط كون اقوام تان را بدهيد" يا اينكه "قسط كون تان را به اقوام بدهيد" و يا اينكه نعوذ بالله "به اقوام تان قسطي ..." كه هر سه تعبير نيز به يك اعتبار اند از ديدگاه هرمنوتيك البته. و في الواقع از اينجا به بعد چندان هم در حيطه بحث هرمنوتيك نيست. فلذا خودتان مي دانيد و كون تان و اقوام تان.

والسلام.